Op de bres voor amateurschrijvers

Tot uitermate groot genoegen van ondergetekende heeft Radio 1 een hele week Belgische muziek gedraaid. Iets dat in de jaren 70 onmogelijk leek. De Belgische sien was vrijwel onbestaande, op enkele uitzonderingen na. Maar er waren een aantal enthousiastelingen die daar iets aan wilden doen en hun schouders onder iets zetten dat dankzij Gust Decoster uiteindelijk Belpop zou worden.

Belgische bands die een plaatje durfden maken werden door hét Vlaamse muziekblad Humo met pek en veren de straat opgejaagd als zijnde verschrikkelijk amateuristisch en slecht.

De Belgische platen werden beoordeeld met dezelfde criteria en hoge eisen als de internationale hits die over ons land waaiden.

Ontmoedigend. Geen enkele band of artiest had immers dezelfde financiële mogelijkheden als de groten der aarde. Laat staan dat er een gestructureerde sien was waar mensen met kennis, ervaring en visie de artiesten konden begeleiden. Maar dat werd allemaal niet in rekening gebracht.

En toch bleef men aan de weg timmeren. Gust Belpop Decoster deed ferm moeite om de eigen bands dan toch wat airplay te geven via zijn programma Vrijaf. Een aantal enthousiastelingen richtten boekingskantoortjes op zoals Sofa of platenfirma’s zoals PIAS (Play It Again Sam).

Ook ondergetekende deed zijn duit in het zakje via de Stichting Breekend die een jaarlijkse catalogus uitgaf met amateurbands, die een eigen magazine uitgaf met informatie allerhande voor amateurgroepen en die samen met Backstage Muziekmagazine en Het Belang van Limburg de rockwedstrijd Vacature organiseerde.

Als journalist maakte ik mij hard om Belgische en Nederlandse amateurbands toch enige weerklank te geven.

Duizenden cassettes, singels en maxi-singels, mini- en full elpees heb ik beluisterd. En als er goed materiaal tussen zat, dat ook geschreven. In Backstage, Het Belang van Limburg, Jet Magazine en Top. En vaak reed ik naar de een of andere afgelegen wei om in een krakkemig repetitiekot de band te gaan interviewen.

Het was vaak vechten tegen de bierkaai, maar uiteindelijk hebben we met z’n allen dáár en toén de basis gelegd voor de bloeiende Belgische muzieksien die nu wereldwijd potten breekt. En die in staat is om een hele week boeiende radio te brengen.

En nu probeer ik hetzelfde met schrijvers.

Via Vertelpunt Uitgevers zoek ik amateurschrijvers die een goed verhaal hebben en met hun bakkes tegen de betonnen muur van onverschilligheid van de grote uitgeverijen aanlopen.

En bot vangen bij de mainstream pers die hen of hun boeken geen blik waardig vindt. Opnieuw is het vechten tegen de bierkaai. Maar toch blijven we bij Vertelpunt Uitgevers trouw aan onze missie: amateur schrijvers met een goed verhaal de kans geven hun boek effectief uit te geven.

En misschien vinden we nog dergelijke mensen die ook het goede verhaal, het leuke boek van eigen bodem belangrijk genoeg vinden om er hun schouders onder te zetten. Die de waarde inzien van een leuk, ontroerend of boeiend verhaal dat geen Literatuur is maar gewoon enkele uren ontspanning biedt. En dan héél misschien maakt de Vlaamse literatuur met een kleine l kans om terug te bloeien.

En in dat geloof wil ik leven en werken. Amen.

Dirk Hermans

Dirk Hermans (1954) is een geboren verteller, netwerker en communicator in hart en nieren. Hij is de oprichter en bezieler van Vertelpunt communicatie- en adviesbureau en Vertelpunt Uitgeverij. Als hij niet intensief op zijn toetsenbord zit te tikken – maar altijd met een notitieblok en pen bij de hand, die gewoonte verliest een oud-journalist nooit – zingt hij in de rockband Iron Foundation.

Pin It on Pinterest

Share This